hi-ha-huisportretten
Het is begin oktober en na twee maanden dag in dag uit bezig te zijn met mijn eerste ronde van huisportretten, kan ik nu even de tijd nemen om te reflecteren.
Eerlijk gezegd; ik had nooit verwacht dat er zoveel interesse ging zijn. Zoals elk goed idee begon dit als iets kleins. Mateo en ik waren begin april verhuisd en omdat we toen al redelijk snel naar Istanbul vertrokken voor 6 weken, was het me nog niet gelukt om ons te gaan voorstellen bij de buren. Toen we terugkwamen van Turkije in juni, nam het leven over en duurde het nog even voor ik eindelijk een kaartje maakte voor al onze buren. Ik had een snelle schets met kleurpotlood en pen gemaakt van ons huis. En dit had ik gekopieerd zodat ik het kon gebruiken om ons voor te stellen bij onze buren. Op instagram bleek er veel enthousiasme te zijn, en zo gebeurde het dat ik op mijn website een shop opende om je eigen huisportret te bestellen.
Het leek me een fijn idee om met iets heel concreet bezig te zijn. Mijn eerste stappen als illustrator in bijberoep zijn vol enthousiasme, maar ook vaak zonder duidelijke richting. Ik heb veel ideeën die wel wat voorbereiding of ervaring vragen. En Ik bedacht met da thet goed zou zijn voor de moraal om een afgebakend project te hebben dat ik ‘makkelijk’ zelf van begin tot eind kon afwerken. Ik schatte in dat ik in augustus me daar mee bezig kon houden en dat ik dan in september weer wat kon werken aan de wildere plannen.
Daarbij vergat ik één ding: de limiet van mogelijk aantal bestelling afstemmen op mijn leven… Ik werk namelijk ook nog deeltijds als kinesitherapeut en ik was ook niet van plan om mijn sociaal leven volledig op te geven. De bestellingen schoten de hoogte in en ik werd verplicht om mijn planning van één maand portretten uit te breiden naar twee maand.
Nu, twee maand later kan ik terugblikken op de afgelopen weken en de dingen die ik heb geleerd. Ik som ze hier even op:
Oefening baart écht kunst! Soms vergeet je dat een zegswijze ook gebaseerd is op werkelijkheid. Deze maanden voelde ik aan de lijve dat als je je voor een bepaalde periode op één skill focust, dit voor serieuze stappen vooruit kan zorgen. Ik voel me meer zelfzeker in het tekenen van de juiste proporties. En na acht weken gebeurde het meer dan eens dat ik op het zicht exact de juiste verhoudingen kon tekenen!
Communication is key! Het is belangrijk om te zorgen dat de verwachtingen van de kant en mijn idee voor het portret hetzelfde zijn. Dit was meestal het geval, maar er is één portret geweest dat niet uitdraaide zoals de persoon die het had besteld had ingebeeld. Dit was gelukkig snel opgelost: een paar keer over en weer mailen met gerichte vragen en het tweede portret was wel volgens verwachting. This is your sign om goed te laten weten wat je in gedachten hebt voor je huisportret!
Verzenden is duur! Ik deed net de wiskunde, en ik kwam tot de conclusie dat ik veel te weinig heb aangerekend om portretten te verzenden. Ik stuur ze in speciaal verstevigde enveloppen zodat ze niet kreuken en deze enveloppen zijn buiten de afmetingen voor ‘normale’ post. Ik moet daar dus meerdere postzegels op plakken. En postzegels zijn duur?! Ik had er gelukkig nog wat liggen van een project van een paar jaar geleden. Maar in de volgende rondes zal ik de prijs voor verzending toch omhoog moeten trekken.
Voila, dat was een kleine greep uit de dingen die ik leerde uit mijn eerste ronde huisportretten.
De komende weken laat ik mijn chaotisch brein even zegevieren en zal ik aan vijfenzeventig verschillende dingen werken - zoals ‘apaperaday’ van kunstwerkt, het uitbouwen van de webshop, en nog wat geheime projecten - En in november zet ik de huisportretten terug open op de webshop.
Tot binnenkort!
Zes weken in Istanbul
Exact twee weken geleden stond ik op de luchthaven van Zaventem een beetje te balen. Het Belgische weer verwelkomde ons met een stortbui en ik was in mijn hoofd nog even in de zuiderse zon van Istanbul…
In totaal verbleven we zes weken in de stad van de katten. Onze uitvalsbasis, een appartement met zicht op de Bosphorus, lag in Cihangir. Dat is een wijk op de Europese kant van de stad, dichtbij het Taksim plein.
De gewoonte om reisdagboeken bij te houden is mij niet vreemd. Over de jaren heen heb ik al menig schrift meegezeuld en het tekenmateriaal dat ik in mijn rugzak steek is ondertussen verfijnd tot de essentie. Ik had vroeger de neiging om heel veel mee te nemen en dat zorgde voor onnodige kilo’s en veel keuzestress. Nu weet ik wat ik minimaal nodig heb om op verplaatsing te kunnen tekenen.
Deze reis naar Istanbul was een beetje anders dan de vorige reizen die ik deed: we bleven zes weken op één plek, en er was voorruitzicht op veel vrije tijd. Ik had dus één groot doel voor ogen: mijn schetsboek (een A5 formaat van Art Creation) vol-le-dig vullen. En bij dat doel kwam de gelegenheid om toch wat meer tekenmateriaal mee te nemen dan enkel de essentiele zaken. Ik breidde mijn kit dus uit met gouache, waterverf en een klein laser-printertje.
